2.YAZILAR



Doğa size nimetlerini sunar, cümlesinde kasdolunan mana, bundan başka değildir. Doğada bir damla su olup akacağın yerde, suyun önünü kapatan bir göl baraj ve aklınıza gelebilecek bir şey olup, evrenin önüne set çekiyorsun. Kendi kendini boğuyor, sıkıyor hatta kendinin patlayıp, parçalanmasına bile fırsat veriyorsun… Yüce Allah’ın insanlara verdiği en değerli nimet akıldır. Onunla oturur, onunla kalkarız. Acıktığımızı da susadığımızı onunla anlarız. Onunla sevinir, onunla üzülürüz. O bizim ruhumuzu kuşatan bir olgu bir sisi perdesidir. Yine onunla yıldızlara uçarız. Ancak bize verilen bu akıl nimeti, akıl mesafesinden ayrılıp, düşünüp idrak etme potansiyelini yakalayamamışsa, duygu ve hevesimizin peşinde koşarız. Onu yakalamak uğruna damdan dama atlarız. Biz o muyuz, o biz mi? Ben evreni gördüğüm kadarıyla tanıyıp kucaklıyorum. İçimdeki güzellikleri belki de anlamaktan yoksunum. Benim kendimi anlamakta aciz kaldığım çok olmuştur. Bazen çok aptalca hareketlerim olur, onu hissederim fakat o an, ona mani olmamam. Benim o hareketimi en deli insanlarda bile göremem. Belki de akıllı sayılmamın sebebi aynı hareketi devamlı yapmayışımdır. Herkesin düşüncelerine ve yorum gücüne saygı duyuyorum, ancak beni yaratanın bizlere verdiği özgürlükler kadar. Ben kendini çözemeyen bir çözülgen olarak, beni çözülgen hale getirip irademi bana veren yüce Rabbime hamdü senalar ediyorum. Onun ilim ve diğer sıfatları, benim anlaşılmaz yanlarımı anlaşılır kılar. O zaman kendimi tanımaya başlarım. Bazen ben bile bunun farkında olmam. Bakıyorsunuz, hıçkıra hıçkıra ağlıyorum; peşinden dünyanın servetini verip de alamadığım mutluluklar beni kucaklıyor, bir dost ve arkadaş olarak. Ben evrene kızarım, o bana hiç kızmaz. Ben ona hakaret ederim, o beni sevgiyle kucaklar. Hatta en bataklık yerinden, bir gül ikram etmeyi asla ve asla unutmaz… Evrenin ormanlarını acımasızca yakıp yok ederiz. Ormanı yakılan topraklar, ağlar ve acı çeker. Günün birin de; aklımız başımıza gelip de bir fidan dikmek için o topraklarla karşılaştığımız da, dikeceğimiz fidanları yüzümüze fırlatmaz. O yine bizlere kucak açar ve sevgiyle kucaklar. Biz evreni kirletiriz, bilerek ya da bilmeyerek, o hep temizler bıkmadan, usanmadan. O, bizi bahar, kış ve yazıyla yalnız bırakamaz. O hep mutluluklar saçar etrafına. Doğa, size nimetlerini sunar diye başlamıştım. İşte bu evrene nimetleri sunduran gerçek yaratıcıyı unutmamamız gerekir. O ezelidir, ebedidir. Bize sunduğu evreni koruyup gözetmek de bizlere düşer… **
 * EVREN VE BEN  **
 * Üzerinde yaşadığınız doğa size nimetlerinin sunar. Cam kırıldı, cümlesinin eylemi yapan ve eylemden etkilenen nesneyi düşünün. Cam ve kırılmak… Cam hiç kendi kendini kırar mı? Onu kırdıran bir nesne vardır. Eylemin faili cam diye düşünülemez. Onu kıran, ya da kırdıran nesne yok ortada.